Kunstnar utanfor sentrum

I denne boka finn du presentasjon av, og intervju med, ni kunstnarar som alle bur og arbeider i det nordlige Trøndela Elisabeth Balstad, Liv Aursand, Kamme Greiff, Arnold Dahlslett , Grete Hagen, Randi Antonsen, Lise Brissach, Kristin Minsaas Bromstad og Bruce Jon Hamnes. <br/>Nokre av dei 9 i boka har hatt arbeidsplassen sin i Nord-Trøndelag heilt sidan tidleg på 70-talet, mens andre har kome til seinare. Til saman representerer dei ein viktig del av kunsthistoria frå denne landsdelen dei siste 50 åra. <br/>Etableringsfasen for dei første av dei ni fall saman med Kunstnaraksjonen 1974, der kunstnarane sjølve jobba hardt for å skaffa seg betre arbeidsvilkår, og meir medbestemming når det gjaldt bruk og omsetting av kunst. Kunstnaraksjonen hadde hatt tre krav som utgangspunkt: <br/>1.Auka bruk av kunst <br/>2.Vederlag for bruk. <br/>3.Garantert minsteinntekt. <br/>Ein del av enkeltkrava gjekk igjennom. Og optimismen var stigande. Ikkje minst i Namdalen breidde denne optimismen seg. Folk slo seg saman i kunstnarkollektiv. Dei starta kunstgruppe, og dei heldt utstillingar rundt omkring i bygd og by. Kunsten skulle ut til folket. «Namdal kunstgruppe» spelte ei viktig rolle i denne etableringsfasen, og har fått eit eige kapittel i boka. Stein Storsul, som var fylkeskultursjef i Nord-Trøndelag då den første, optimistiske fylkeskulturplanen blei laga, er også med. <br/>Så har åra gått. Korleis har det gått med dei som var unge og optimistiske den gongen? Har dei gitt opp? Kva seier dei om «kunstnarlivet» sitt i dag? <br/>Og så har det kome nye til. Korleis tenkjer dei litt yngre kunstnarane som arbeider i eit distrikt som Nord-Trøndelag? Kva driv dei med? Er det liv laga for kunstnarar utanfor dei største byane i Norge i dag, eller må ein flytta til meir sentrale strok - helst til Oslo - for å bli lagt merke til? Er dei litt yngre like opptatt av fagorganisering og statlige ordningar som «70-talsgenerasjonen» var? Og har arbeidsteknikkane endra seg?