Ikkje Bare Ei Mor Av Oddbjørn Birkeland

Ikkje bare ei mor åpnar med barnet sitt blikk på mora. Mora står over og vernar barnet, ho avgjer alt, ser alt. Barnet er i hennar omsorg, hennar vald. Barnet si rolle er også klar: det mest verdfulle ei mor har, samtidig er fosteret i livmora som ein okkupasjon, først fysisk, deretter som bekymring - livet ut.<br><br>Dikta spør om kor grensene for omsorga går, og undersøker dei uklare grensene mellom det å elske og å eige eit anna menneske. Kan kjærleiken bli eit overgrep? Samlinga er óg ei slektskapsforteljing, ei skildring av korleis eit menneske riv seg laus frå heimbygda og forfedrane.