Mot kaos

Eg går denne blågrå vegen min der han svingar opp til huset, nyt svingen <br>gjennom og med så vakre dagar<br>endåtil dei med hagl og snø og regn er vakre<br>eg er aldri åleine<br>nei, for Hathor er med meg - gudinna for kjærleik og død<br>ho kjem ut av statua si og røskar meg med<br>eller ho tek meg i handa og leier meg om bord i sitt smil<br>ho breier fram ein hemmeleg sti<br>den er av sommarkvite heta steinar, dei ber oss 10 000 år<br>denne næraste sola, nabo til proxima, er far vår<br>han er den mildaste mellom gudar og menneske<br>det er han alltid, så han ropar oss ikkje inn<br>nei ikkje enno<br><br>Kjartan Hatløy har lenge hatt ei brennande interesse for egyptologien. I Mot kaos omset han denne lidenskapen i dikt. Boka opnar på diktarens heimstad ved Åfjorden og Lifjellet og trekkjer forbindelsen til Det gamle Egypt - til Nilen og pyramidane i Giza og Luxor. Storleikar frå oldtidas førestillingsverd kjem til syne langs vegen, i skog og vatn, og Hatløy går i dialog med den gammalegyptiske måten å tenkje om livssyklusen på: Han gjer døden til reisekamerat.